Wat fijn om te horen! Kiera zal blij zijn jullie weer te zien,” zei hij opgewekt. “We zetten jullie in dezelfde hoek waar uw grootmoeder vorige keer zat. Dat maakt het extra speciaal, denk ik.”

Ik glimlachte, maar het voelde bitter. “Perfect,” zei ik. “Tot zaterdag.”

Toen ik ophing, keek mijn grootmoeder me onzeker aan.

“Liora… ik wil geen problemen veroorzaken,” zei ze zacht.

“Je veroorzaakt geen problemen, oma,” antwoordde ik. “Je verdient respect. En soms moet iemand horen hoe hun gedrag anderen raakt.”

Ze knikte voorzichtig, maar ik zag nog steeds de twijfel in haar ogen.

—

Zaterdagavond kwam sneller dan ik verwachtte. Oma had lang nagedacht over haar kleding. Uiteindelijk koos ze een beige vest met knoopjes, haar haren netjes gekamd achter haar oren. Ze zag eruit als iemand die haar best deed om sterk te lijken, zelfs als het verdriet nog aan haar trok.

In de taxi kneep ze af en toe zacht in mijn hand.

“Liora… beloof me dat je niet boos wordt,” fluisterde ze.

“Ik beloof dat ik niets zal doen wat jij niet wilt,” zei ik. “Maar we gaan niet weg tot we het goed hebben gemaakt.”

Ze zuchtte, leunend tegen de stoel, de stadslampen weerspiegelend in haar ogen.

—

Het restaurant was druk, maar warm en sfeervol. Precies zoals ik me de plek herinnerde van foto’s waarop mijn grootouders lachten, hun hoofden dicht bij elkaar, alsof de rest van de wereld niet bestond.

Toen we binnenkwamen, zag de baas ons meteen.

“Welkom! Fijn dat u er bent!” Hij wenkte enthousiast naar een serveerster die net een blad met glazen droeg. “Kiera! Hier zijn de gasten waar ik je over vertelde!………….

Lees verder op de volgende pagina