Toen ik alles verstuurde, voelde ik me alsof ik mijn moeder’s hand opnieuw vasthield.

Een week later vroeg mevrouw Ellis me om langs te komen. Ik meldde me vrij van college, en fietste naar het advocatenkantoor.

Ze overhandigde me een map vol documenten.

“Dit is een formele eis tot schadeloosstelling. Als hij niet binnen vijftien dagen reageert, zullen we gerechtelijke stappen ondernemen. Jij hoeft hem niets te zeggen. Het wordt hem officieel geleverd.”

Ik vroeg zacht: “Gaat dit… hem in de problemen brengen?”

Ze keek me recht aan. “Niet jij brengt hem in de problemen. Hij deed dit zelf.”

Ik knikte langzaam. Ze had gelijk.

—

De brief werd verstuurd. En het duurde niet lang voor de storm uitbrak.

Die avond stond mijn vader bij mijn deur, rood aangelopen, adem zwaar.

“Wat denk jij wel niet?!” beet hij me toe zodra ik opendeed. “Je stuurt advocaten achter me aan? Over wat geld dat ik nodig had voor het gezin?!”

Het gezin. Nooit mijn gezin. Altijd het hare.

Ik bleef kalm. “Het was niet jouw geld. En niet voor het gezin. Het was voor míjn toekomst. Mam heeft dat besloten.”

“Stuart is ook jouw familie,” gromde hij.

“En ik was dat ook voor jou. Maar je behandelde me niet zo.”

Hij viel stil, alsof hij niet wist wat hij moest zeggen.

Lucy kwam plots uit de auto gestormd. “Je maakt haar leven kapot, Margo! Waarom zou je haar auto willen afpakken………….

Lees verder op de volgende pagina