“Ze weet het nog niet… maar we moeten haar beschermen…”
Meera verstijfde.
“Die stem…” fluisterde ze.
Haar ogen werden groot.
“Dat is mijn moeder…”
Ajay knikte langzaam.
“Ja.”
De kamer begon te draaien.
“Maar… mijn moeder is jaren geleden overleden…”
Hij keek haar recht aan.
“Niet zoals jij denkt.”
Stilte.
Zwaar.
“Meera,” zei hij zacht,
“alles wat jij over je verleden weet… is niet compleet.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dit is niet grappig…”
“Ik maak geen grap.”
Hij haalde nog een document tevoorschijn.
Officiële papieren.
Met haar naam erop.
Maar… een andere achternaam.
Haar handen begonnen te beven.
“Wat is dit…?”
Ajay kwam iets dichterbij.
“Je bent niet toevallig in mijn leven gekomen.”
Haar hart sloeg over.
“Wat bedoel je?”
Hij zuchtte diep.
“Ik heb je gezocht.”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
“Waarom…?”
Hij keek even weg.
Alsof hij nadacht hoe hij het moest zeggen.
Toen zei hij:
“Omdat je moeder mij ooit heeft gevraagd om op je te letten.”
Meera voelde haar knieën zwak worden.
“Wat…?”
“Ze wist dat ze gevaar liep,” ging hij verder.
“Ze wist dat jij misschien ook in gevaar zou zijn.”
De stilte werd ondraaglijk.
“Dus… al die tijd…” fluisterde Meera,
“onze ontmoeting… was geen toeval?”
Ajay schudde langzaam zijn hoofd.
“In het begin niet.”
Haar hart brak een beetje.
“Maar later…” zei hij zacht,
“werd het echt.”
Ze keek hem aan.
Zoekend.
Twijfelend.
“Waarom heb je me dit niet eerder verteld?”
Hij sloot even zijn ogen.
“Omdat ik niet wist wie ik kon vertrouwen.”
Hij keek haar weer aan.
“Tot vanavond.”
“Vanavond?” vroeg ze zwak.
Hij knikte.
“Toen jij me vertelde dat je nog nooit met iemand was geweest…”
Hij zweeg even.
“Toen wist ik dat je nog steeds dezelfde bent.”
Eerlijk……………..

Lees verder op de volgende pagina.