De cursor knipperde op het scherm.

Eén naam stond bovenaan het bericht.

Preston.

Preston Hale was niet alleen mijn advocaat.

Hij was ook degene die de aankoop van het huis aan het meer twee jaar geleden had geregeld.

Hij kende elk detail van het contract.

Ik haalde langzaam adem en begon te typen.

“Preston, ik wil dat je morgen alle toegangsrechten tot het huis aan het meer wijzigt. Alleen mijn naam blijft op de eigendomsakte. Niemand anders.”

Ik stopte even.

Mijn vingers bleven boven het toetsenbord hangen.

Daarna typte ik verder.

“Annuleer ook alle automatische betalingen: elektriciteit, water, onderhoud, internet, beveiliging en cateringcontracten.”

Nog een regel.

“Alles gaat per direct uit.”

Ik drukte op verzenden.

De stilte in mijn appartement voelde plots anders.

Niet leeg.

Maar helder.

Mijn telefoon trilde bijna meteen.

Preston.

— Sienna, zei hij rustig.

— Ik neem aan dat dit geen impulsieve beslissing is.

Ik keek naar Mila die sliep op de bank, haar knuffel stevig tegen zich aan.

— Nee.

Een korte stilte.

— Goed, zei hij.

— Dan regel ik het morgenochtend.

Ik sloot mijn laptop.

Voor het eerst sinds jaren voelde ik geen schuld.

Alleen rust………………..

Lees verder op de volgende pagina.