Aller au contenu— Petrov?
Hij draaide zich langzaam naar het portret, alsof hij een herinnering probeerde terug te halen.
— Anna… fluisterde hij.
Toen keek hij weer naar Johnny.
— Je moeder… hoe heet ze?
Johnny antwoordde:
— Elena Petrov.
De oude man liet zich langzaam op een stoel zakken.
Zijn handen trilden licht.
— Mijn dochter… Anna… had een zus.
Johnny voelde zijn hart sneller slaan.
— Wat?
— Ze heette Elena.
— Maar ze is jaren geleden uit huis gegaan.
— Niemand wist waar ze was gebleven.
Johnny keek naar het portret.
Toen weer naar Viktor.
— Wacht… zegt u dat…
De man knikte langzaam.
— Als jouw moeder Elena Petrov is…
Hij keek Johnny recht aan.
— Dan ben jij mijn kleinzoon.
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Sofia keek verbaasd van de een naar de ander.
— Betekent dat dat Johnny mijn neef is?
Johnny kon nauwelijks ademen.
Zijn hele leven had hij gedacht dat zijn moeder geen familie meer had.
Dat hun verleden simpelweg verdwenen was.
En nu stond hij hier.
In een enorm landhuis.
Voor een man die misschien zijn grootvader was.
Viktor stond op en liep langzaam naar hem toe.
Hij keek Johnny aandachtig aan.
Alsof hij zocht naar iets bekends.
En toen glimlachte hij plots.
Een verdrietige, maar warme glimlach.
— Je hebt vandaag mijn kleindochter gered.
Hij legde zijn hand op Johnny’s schouder.
— Maar misschien heeft het lot jou hier gebracht…
— zodat ik eindelijk mijn kleinzoon terug kon vinden.