“Hoeveel zijn er?” vroeg hij, zijn stem strak van woede.

De rechercheur zuchtte.

“Voorlopig hebben we vier verschillende vrouwen geïdentificeerd. Maar het kunnen er meer zijn. Sommige opnames zijn ouder… en lijken doelbewust bewaard.”

“Bewaard?” zei Alex scherp.

“Ja,” antwoordde de rechercheur. “Alsof het… een patroon is. Of misschien zelfs… amusement.”

Mijn bloed werd koud.

Voor hen was dit geen fout.

Geen moment van woede.

Het was een systeem.

Een gewoonte.

Een spel.

Ik sloot mijn ogen en legde instinctief mijn hand op mijn buik.

Mijn baby bewoog zacht.

Levend.

Vechtend.

En op dat moment veranderde er iets in mij.

Ik was niet langer alleen bang.

Ik was woedend.

“Gaan ze… wegkomen?” vroeg ik.

De rechercheur schudde direct zijn hoofd.

“Nee. Niet deze keer.”

Hij tikte op de tablet.

“De video’s, de audio van jouw bericht, de schade aan je telefoon, medische rapporten… dit is geen ‘familiezaak’ meer. Dit is een strafzaak.”

Alex leunde naar voren.

“En Víctor?”

“Hij zit vast,” zei de rechercheur. “Zonder borg, voorlopig. Aanklacht voor zware mishandeling, bedreiging… en mogelijk meer, afhankelijk van wat we nog vinden.”

“En zijn ouders?” vroeg ik.

Een korte stilte.

“Medeplichtigheid,” zei hij uiteindelijk. “En als blijkt dat ze dit eerder hebben aangemoedigd of toegestaan… dan wordt het ernstiger.”

Ik slikte.

“En Nora?”

De rechercheur keek me recht aan.

“Zij heeft alles gefilmd. Zonder tussenkomst. Zonder hulp te bieden. Dat maakt haar geen toeschouwer.”

Alex’s ogen werden donker.

“Dat maakt haar onderdeel van het probleem.”

De rechercheur knikte langzaam.

“Precies…………..

Lees verder op de volgende pagina.