Aller au contenu— Wat bedoel je?
Lila veegde haar tranen weg.
— Tien jaar geleden… we woonden in een klein dorp. Mijn broer werd gevonden na een ongeluk. Hij herinnerde zich niets van zijn verleden.
Richard voelde zijn adem stoppen.
— Niets?
— Nee. Hij wist alleen dat hij Julien heette.
Émeraude pakte Richard’s arm stevig vast.
— En toen? — vroeg Richard zacht.
— Een oude man zorgde voor ons. Maar twee jaar geleden werd mijn broer ziek. Hij ging weg om werk te zoeken… en zei dat hij terug zou komen.
Ze keek naar de ketting.
— Hij gaf mij deze… en zei dat ik hem moest bewaren.
De stilte op de begraafplaats werd zwaar.
Richard keek naar de ketting… en toen naar het meisje.
Tien jaar geleden hadden ze een lichaam geïdentificeerd dat zo beschadigd was dat het moeilijk te herkennen was.
Maar ze hadden nooit echt gecontroleerd met DNA.
De politie had gewoon aangenomen dat het hun zoon was.
Richard voelde een plotselinge hoop die hem bijna pijn deed.
— Émeraude… — fluisterde hij.
Ze knikte langzaam.
— We moeten hem vinden.
Richard keek weer naar Lila.
Zijn stem was nu zacht en vastberaden.
— Kleine… als wat je zegt waar is… dan kan jouw broer onze zoon zijn.
Het meisje keek hem verbaasd aan.
— Echt?
Richard legde voorzichtig een hand op haar schouder.
— Ja.
Voor het eerst sinds tien jaar voelde hij iets wat hij vergeten was.
Hoop.
En op dat moment begrepen Richard en Émeraude dat deze ontmoeting bij het graf van hun dochter misschien geen toeval was.
Het was misschien… het begin van het grootste wonder van hun leven.