Zijn handen begonnen te trillen terwijl hij de ketting oppakte.

Het was onmogelijk.

Maar hij herkende het meteen.

— Dit… dit kan niet… — fluisterde hij.

Émeraude bracht haar hand naar haar mond.

— Dat is… de ketting van…

Richard knikte langzaam.

— Van onze zoon.

Tien jaar geleden was hun zoon Julien omgekomen bij een auto-ongeluk. De politie had zijn lichaam gevonden… maar één ding was nooit teruggevonden.

Zijn ketting.

Een speciaal stuk dat Richard hem had gegeven op zijn tiende verjaardag.

Ze hadden het overal gezocht.

Maar het was verdwenen.

Tot vandaag.

Richard stond langzaam op en keek naar het meisje dat door de bewakers werd vastgehouden.

— Wacht! — riep hij plotseling.

De bewakers stopten.

Richard liep naar het meisje en knielde voor haar.

Zijn stem was nu niet meer boos.

Alleen vol spanning.

— Waar… heb je dit gevonden? — vroeg hij zacht terwijl hij de ketting omhoog hield.

Het meisje keek bang naar hem.

— Het… het was van mijn broer…

Richard voelde zijn hart hard kloppen.

— Je broer?

Het meisje knikte.

— Hij gaf het aan mij… voordat hij verdween.

Émeraude voelde haar benen zwak worden.

— Hoe heet je broer? — vroeg ze met trillende stem.

Het meisje aarzelde even.

Toen fluisterde ze:

— Julien.

De naam sloeg in als een bliksem.

Richard en Émeraude keken elkaar aan.

— Dat… dat is onmogelijk — zei Richard.

Hij keek weer naar het meisje.

— Hoe heet jij?

— Lila…

— Waar is je broer nu? — vroeg Émeraude haastig.

Het meisje keek naar de grond.

— Ik weet het niet……………..

Lees verder op de volgende pagina.