De wind waaide zacht door de oude bomen van de begraafplaats. Het was een stille, grijze ochtend.

Voor Richard Delacroix en zijn vrouw Émeraude was dit geen gewone dag.

Het was precies tien jaar geleden dat hun dochter Angélique was gestorven.

Elk jaar kwamen ze op deze dag naar haar graf. Zonder journalisten. Zonder personeel. Alleen zij twee.

Maar dit jaar liep het anders.

Toen Richard en Émeraude het familiegraf naderden, bleef Richard plotseling staan.

Voor de grafsteen zat een klein meisje op haar knieën.

Haar haar was verward, haar kleren waren vuil en versleten. Ze leek niet ouder dan negen of tien. Ze huilde zacht terwijl ze met haar kleine vingers over de naam op de steen streek.

Richard voelde onmiddellijk woede opkomen.

— Waarom huil je bij het graf van mijn kind?! — schreeuwde hij. — Wie ben jij?!

Het meisje schrok en keek op.

Haar ogen waren rood van het huilen.

— Waarom raak je haar steen aan?! — riep Richard opnieuw.

Émeraude keek ook verbaasd.

De bewakers die een paar meter verder stonden, kwamen meteen dichterbij.

Richard wees naar het meisje.

— Haal haar hier weg! — beval hij boos. — Ze ontheiligt de rust van mijn dochter!

De bewakers pakten het meisje bij haar armen.

— Kom mee, kleine — zei één van hen streng.

Het meisje begon nog harder te huilen.

— Nee… alsjeblieft… laat me hier blijven…

Maar niemand luisterde.

Terwijl de bewakers haar weg trokken, gebeurde er iets onverwachts.

Er viel iets uit haar vuile jaszak.

Het object viel op het beton met een helder metalen geluid.

Tik.

Émeraude keek automatisch naar beneden.

En toen stopte haar wereld.

Op de grond lag een gouden ketting.

Haar adem stokte.

— Richard… — fluisterde ze.

Richard keek ook.

En op dat moment werd zijn gezicht lijkbleek.

Hij liet zijn stok vallen en knielde onmiddellijk op de grond…………….

Lees verder op de volgende pagina.