Toen ik eindelijk naar het blootgelegde deel van Gérards rug keek, trok een koude rilling langs mijn wervelkolom. Daar, vlak onder zijn linkerschouderblad, stond een merk dat niet op een litteken leek. Het was te netjes. Te symmetrisch. Alsof iemand het doelbewust had aangebracht.

Een ovaal brandmerk. De huid was donkerder, bijna paarsig, gevormd in een patroon dat ik niet meteen herkende, maar dat een dreigende, bijna bureaucratische precisie uitstraalde. Het leek op een soort gestileerde letter. Een “R”. Niet zomaar een “R”, maar een die hoorde bij… een instelling? Een organisatie?

Gérard ademde zwaar, alsof hij elk moment in elkaar kon zakken.

— Je weet nu… waarom Julien niet wilde dat je dit zag, fluisterde hij.

Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik wilde iets zeggen, maar mijn stem bleef steken. Ik had verhalen gehoord — flarden uit nieuwsberichten — over tehuizen in de jaren tachtig en negentig waar schandalen hadden plaatsgevonden. Maar Gérard was nooit in zo’n instelling geweest… toch?

— Gérard, wat is dit? vroeg ik met schorre stem. Wie heeft dit gedaan?

Hij kneep zijn ogen gesloten, alsof hij wilde ontsnappen aan herinneringen die te pijnlijk waren om onder woorden te brengen…………

Lees verder op de volgende pagina