Aller au contenuAníbal zei geen woord. Zijn gezicht was beheerst, bijna koud, en in zijn ogen lag een schaduw die ik niet kon doorgronden.
Toen de auto ons afzette voor de immense hacienda, boog Doña Regina zich naar me toe en fluisterde:
“Denk eraan: spreek alleen wanneer het moet. Geen problemen. Je hebt al genoeg bereikt door dit huwelijk te krijgen.”
Ze liep weg zonder zich om te draaien, alsof ze een pakket had afgeleverd en niet haar stiefdochter.
De Hacienda Villaseñor was indrukwekkend: muren van adobe, stenen patio’s, gebeeldhouwde zuilen. Alles was prachtig… en leeg. De portretten van voorouders keken streng vanaf de muren neer.
Aníbal bracht me naar een ruime kamer met uitzicht op de tuin en zei met een kalme stem:
“Vanaf vandaag kun je hier blijven. Leef je leven zoals je wilt. Het kan me weinig schelen wat je doet. Ik bemoei me er niet mee.”
Hij noemde me geen “echtgenote”. Zelfs geen “mevrouw Villaseñor………