Ik glimlachte licht.

— Nee.

— Het is alleen… onverwacht.

Franklin probeerde te lachen.

Maar het klonk leeg.

— Dit is een grap. Een slechte grap.

Ik gaf de map terug aan de jurist.

— Ga verder.

Hij knikte.

— Op basis van de contractvoorwaarden en de herhaalde wanbetaling, wordt dit eigendom per direct in beslag genomen.

Een agent stapte naar voren.

— U wordt verzocht het vaartuig onmiddellijk te verlaten.

De woorden hingen zwaar in de lucht.

— Je kunt dit niet maken! riep Vivienne.

Ik keek haar aan.

Kalm.

— Het personeel hoort benedendek, toch?

Haar gezicht verstarde.

Franklin liep naar mij toe.

— Luister, we kunnen dit oplossen. We praten erover—

— Dat hadden jullie moeten doen met de bank, zei ik.

Mijn stem bleef rustig.

Maar scherp.

— Of… met mij.

Hij zweeg.

Logan kwam dichterbij.

— Waarom heb je me dit nooit verteld?

Ik keek hem aan.

Lang.

— Omdat ik wilde weten wie je was zonder het.

Een korte stilte.

— En nu weet ik het.

Zijn blik zakte.

Geen antwoord.

Geen verdediging.

Alleen…

stilte.

De agenten begonnen mensen te begeleiden.

De sfeer was volledig veranderd.

Van luxe……………..

Lees verder op de volgende pagina.