Ik negeerde haar. “Hoe voel je je?”

Mama keek kort naar Laura, toen naar mij. “Ik ben zo moe,” zei ze.

Nog geen minuut later werd ik de kamer uit gestuurd “voor haar eigen bestwil”.

Weken gingen voorbij. Mama werd slechter. Laura hield alles af.

Tot op een dinsdagochtend het ziekenhuis belde: mama was kritiek.

Toen ik aankwam, was Laura er al. Mama lag bleek en stil in het bed, met zuurstofslangen langs haar wangen. De arts zei dat ze elk moment wakker kon worden—maar ook weg kon glijden.

Ik boog me naar haar toe. “Mam… ik ben hier.”

Haar ogen openden zich langzaam. Ze kneep zwak in mijn hand.

Laura kwam dichterbij. “Mam, ik ben hier ook.”

Mama opende haar mond. Haar stem was nauwelijks hoorbaar.

“Mijn meisjes,” fluisterde ze. “Ik moet iets zeggen… voordat het te laat is.”

De kamer werd stil.

Ze keek eerst naar Laura. Haar blik werd scherp, ondanks haar zwakte.

“Jij hebt mij goede zorg gegeven,” zei ze. “Maar je hebt ook iets van mij weggenomen.”

Laura verstijfde. “Wat bedoel je?”

Mama draaide haar hoofd naar mij. Tranen liepen over haar wangen.

“Mijn testament… Laura probeerde het te veranderen. Ze zei dat jij me nooit meer bezocht. Dat jij mij vergeten was.”

Mijn hart sloeg over. “Mam… dat is niet waar!”

Ik voelde Laura naast me verstarren………

Lees verder op de volgende pagina