Ze deed de kist voorzichtig dicht, alsof ze iemand toedekte.

— « Help me met de aarde, » zei ze zacht.

— « We laten niemand zien dat we hier waren. »

Maya bleef haar een paar seconden aankijken, verscheurd tussen paniek en loyaliteit. Uiteindelijk knikte ze langzaam.

Samen vulden ze het graf opnieuw, elke beweging zwaar, niet door de fysieke inspanning, maar door de wetenschap dat datgene wat Elena een maand lang had verwoest… misschien nooit gebeurd was zoals men haar had verteld.

—

Tegen de tijd dat de zon boven de heuvels opkwam, begonnen vogels voorzichtig te zingen. Het klonk bijna ongepast. Alsof de wereld vrolijk wakker werd terwijl Elena opnieuw leerde ademen.

Maya bond haar sjaal strakker.

— « Wat ga je nu doen? »

Elena staarde naar de plek waar de naam van haar zoon stond gegraveerd. Daniel Marlowe. Geboren — Gestorven.

Twee data die nu voelden als leugens.

— « Ik ga hem vinden, » zei ze steviger dan ze had verwacht.

Maya keek haar verontrust aan.

— « Waar begin je zelfs mee? »

Elena knielde opnieuw en legde haar hand op de koude steen.

— « Bij iedereen die me gezegd heeft dat ik moest ophouden met vragen. Mensen die te snel zeiden dat het ongeluk duidelijk was. Dat de identificatie definitief was. »

Maya’s ogen sperden zich open.

— « Je denkt toch niet dat de politie…? »

— « Ik denk, » onderbrak Elena zacht, « dat niemand echt gekeken heeft. »

—

Die middag ging Elena naar het gemeentehuis. De receptioniste, die haar een maand eerder vriendelijk maar afwijzend had toegesproken, keek op met een mengeling van verrassing en medelijden……………

Lees verder op de volgende pagina