Toen mijn baas de deur van zijn kantoor dichtgooide, voelde ik mijn maag samenknijpen. Zijn gezicht stond strak, zijn ogen fonkelden op een manier die ik alleen had gezien wanneer iemand een fout had gemaakt die hem geld kon kosten.

Maar dit… dit had niets met werk te maken.

— “Ga zitten,” gromde hij.

Ik deed wat hij zei en probeerde mijn handen stil te houden op mijn schoot.

— “Gaat het over dat dossier van mevrouw Turner? Want ik—”

— “Nee,” snauwde hij. “Het gaat over die man. Die veteraan. Met die hond.”

Mijn adem stokte.

— “Maar… hoe weet u daarvan?” vroeg ik zacht.

Hij liep naar zijn bureau, legde beide handen op het hout en boog zich naar me toe.

— “Omdat hij hier is geweest. Twee keer.”

Ik trok mijn wenkbrauwen op.

— “Hier? In ons kantoor? Waarom?”

Mijn baas zuchtte diep, alsof hij zelf nog steeds niet kon bevatten wat er was gebeurd.

— “Hij is binnengekomen met die hond van hem. Ongevraagd. Geen afspraak. Beveiliging wilde hem tegenhouden, maar hij bleef volhouden dat hij met jou moest spreken. Hij noemde je bij je voornaam, alsof jullie elkaar al jaren kenden.”

Ik voelde een schok van ongemak.

— “Maar ik heb hem maar één keer gezien. Ik heb gewoon eten voor hem gekocht. Dat was alles.”

Mijn baas keek me aan alsof ik iets belangrijks miste.

— “Hij zei dat jij zijn leven hebt gered.”

Ik opende mijn mond, maar geen geluid kwam eruit.

— “Hij beweerde dat hij op het punt stond zijn hond naar het asiel te brengen omdat hij geen eten meer had. Dat hij zelf al twee dagen niet had gegeten. Hij zei dat jouw vriendelijkheid hem heeft tegengehouden om een… drastische beslissing te nemen……….

Lees verder op de volgende pagina