Hij stond op het podium, één hand stevig op de schouder van mijn oudere broer Brandon, alsof hij daarmee een bezit markeerde. Brandon straalde, rechtop in zijn maatpak, alsof de wereld hem al toebehoorde.

Ik daarentegen stond in de schaduw van de grote terrasdeuren.

Zoals altijd onzichtbaar.

— Hij kijkt trots, hè?

Ik draaide me om en zag mijn oom Thomas, de familieadvocaat. Een rustige, bedachtzame man met grijze slapen en scherpe ogen.

— Brandon is altijd de favoriet geweest, mompelde ik.

Thomas keek me lang aan.

— Dit gaat niet alleen over Brandon. Niet vanavond. Let op je vader. Wat hij van plan is, is een toneelstuk. Onthoud dat dingen soms anders zijn dan ze lijken.

Voordat ik hem kon vragen wat hij bedoelde, klonk het geluid van een lepel tegen een glas.

De zaal verstilde onmiddellijk.

Richard stapte naar voren in het licht.

— “Welkom!” riep hij met zijn kenmerkende, theatrale stem. “Welkom bij het einde van een tijdperk — en het begin van een nieuwe!”

Hij prees Brandon de hemel in: zijn “zakelijk instinct”, zijn “vastberadenheid”, zijn “natuurlijke leiderschap”………….

Lees verder op de volgende pagina