Aller au contenuvoelde hij zich niet als een miljonair.
Niet als een succesvolle man.
Maar als een vader…
die te laat had gekeken.
En toen…
ging de deur van de kamer open.
De dokter.
— Ze is stabiel, zei hij.
Thomas’s benen gaven bijna toe.
— Dank u… fluisterde hij.
— Maar, voegde de dokter eraan toe…
— Ze heeft tijd nodig. Zorg. Aanwezigheid.
Thomas knikte langzaam.
Hij liep naar Lucas.
Nam zijn hand vast.
— We gaan niet meer alleen zijn, zei hij zacht.
— Nooit meer.
Lucas keek hem aan.
— Echt, papa?
Thomas knielde opnieuw.
Kijkend recht in zijn ogen.
— Echt.
En voor het eerst sinds dagen…
glimlachte Lucas.
Die nacht…
zat Thomas tussen twee ziekenhuisbedden.
Eén voor Emma.
Eén voor Léa… in een ander ziekenhuis.
En hij begreep eindelijk iets…
wat geen geld ooit kon kopen:
Tijd.
Aandacht.
En liefde…
op het moment dat het er echt toe doet.