— Hallo?

Stilte.

Dan…

een zwakke stem.

— Thomas…

Zijn hart stopte bijna.

— Léa?!

Haar adem klonk zwaar.

— Het spijt me… fluisterde ze.

— Waar ben je?! riep hij.

Een lange stilte.

Toen:

— In het ziekenhuis… Saint-Antoine…

Thomas fronste.

— Wat doe je daar? Wat is er gebeurd?!

Haar stem brak.

— Ik… ik kon het niet meer…

Zijn hand begon te trillen.

— Léa, wat bedoel je?

— Ik ben ingestort, zei ze. — Ik kon niet meer zorgen voor hen… ik had geen kracht meer… geen geld… niets…

Thomas sloot zijn ogen.

De waarheid sloeg hard.

Te hard.

— Waarom heb je me niets gezegd? fluisterde hij.

— Omdat jij altijd bezig was… altijd ver weg… altijd werk…

Die woorden…

raakte dieper dan alles.

Thomas keek naar Lucas.

Zijn zoon zat stil op een stoel.

Wachtend.

Vertrouwend.

— Ik kom naar je toe, zei Thomas zacht.

— Nee… antwoordde Léa zwak. — Blijf bij de kinderen…

De lijn viel weg.

Thomas liet zijn telefoon zakken.

Voor het eerst in lange tijd………….

Lees verder op de volgende pagina.