Dat leek hem te verrassen.

Hij rolde zijn stoel naar de deur van de westvleugel en drukte op een verborgen knop. De muur schoof geruisloos open en onthulde een lange, verlichte gang.

“Kom,” zei hij.

Elke stap die Clara zette, voelde alsof ze een andere werkelijkheid binnenging. Aan het einde van de gang bevond zich een ruime kamer—steriel, modern, gevuld met medische apparatuur, spiegels en rekken met… huidkleurige pakken.

Don Baste sloot de deur achter hen.

Toen gebeurde het ondenkbare.

Hij stond op.

Langzaam. Beheerst. Zonder moeite.

Clara hapte naar adem.

Met rustige handen begon hij zijn jas uit te trekken. Daarna zijn overhemd. Zijn huid—die altijd gezwollen en glanzend had geleken—kwam los. Letterlijk.

Het was geen lichaam.

Het was een pak.

Een zorgvuldig geconstrueerd omhulsel van siliconen, gewichtssystemen en littekens. Hij maakte de sluitingen los, één voor één. Het “lichaam” zakte in elkaar toen hij eruit stapte.

Daar stond hij.

Lang, gespierd, rechtop. Zijn gezicht scherp, zijn ogen helder en intens. Geen spoor van de groteske man die de wereld kende.

Clara’s schreeuw verbrak de stilte.

Ze deinsde achteruit, haar rug tegen de muur, haar handen trillend.

“Wie… wie bent u?” fluisterde ze.

Hij haalde diep adem. “Mijn echte naam is Sebastian Montemayor. En dit”—hij wees naar het lege pak—“was mijn bescherming.”

Hij vertelde haar alles.

Jaren geleden was hij ontvoerd. Niet om geld—maar om macht. Concurrenten wilden hem breken, vernederen, onzichtbaar maken. Toen hij wist te ontsnappen, begreep hij één ding: rijkdom alleen bood geen veiligheid…………………..

Lees verder op de volgende pagina.