Aller au contenuSophie zakte neer op een stoel.
“U begrijpt het niet… dit is hoe het hier werkt.”
Élise glimlachte. Maar het was geen warme glimlach.
“Dan verandert dat vandaag.”
Ze draaide zich naar Camille.
“Camille Laurent, je bent niet ontslagen. Je bent gepromoveerd. Met onmiddellijke ingang word je junior projectleider duurzame woningbouw.”
Camille barstte in tranen uit.
Julien keek zijn moeder aan, zichtbaar geraakt.
“Dit… dit wist ik niet.”
Élise legde een hand op zijn arm.
“Daarom moest ik het zelf zien.”
Ze keek de hele afdeling rond.
“Vanaf vandaag wordt respect geen optie meer. Het is verplicht.”
Sophie, Claire en Étienne werden afgevoerd — niet als slachtoffers, maar als daders.
Later die avond, toen het gebouw leeg was, trok Élise opnieuw haar oude jas aan. Ze liep nog één keer door de gangen, niet als CEO, maar als vrouw die de waarheid had gezien.
Lucette kwam naar haar toe.
“Gaat u nu weg, mevrouw… Marie?”
Élise glimlachte zacht.
“Ja. Maar dankzij jullie weet ik nu wat ik moet veranderen.”
En terwijl de lichten doofden in de toren van glas, wist Élise Valmont één ding zeker:
Macht had haar rijk gemaakt.
Maar nederigheid had haar ogen geopend.