Aller au contenuOp het kantoor van de advocaat zat Marcus naast Isabella alsof hij daar altijd had gehoord. Zijn hand rustte zelfverzekerd op de armleuning, zijn houding ontspannen. Hij glimlachte zelfs, overtuigd dat hij het spel had gewonnen.
Isabella’s nieuwe ring glansde onder het tl-licht.
Dr. Leon Fischer sloeg het dossier open en keek eerst naar mij.
Toen naar Isabella.
Toen naar Marcus.
“Voordat we verdergaan,” zei hij rustig, “moet één juridisch detail worden verduidelijkt.”
Marcus leunde achterover.
“Dat lijkt me duidelijk,” zei hij licht spottend. “Ik ben nu de echtgenoot van mevrouw Calderon.”
Dr. Fischer knikte langzaam.
“Dat klopt.”
Marcus glimlachte breder.
“Maar,” vervolgde de advocaat, “mevrouw Isabella Calderon is niet de eigenaar van Calderon Technologies.”
De kamer werd stil.
Marcus fronste.
“Pardon?”
Dr. Fischer schoof een document naar voren.
“De nalatenschap van wijlen Eduardo Calderon is ondergebracht in een onherroepelijke stichting.”
Marcus keek naar Isabella. Zij verstijfde.
“De enige bestuurder van die stichting,” ging Dr. Fischer verder, “is Clara Calderon…………