Aller au contenuDe adoptie werd uiteindelijk goedgekeurd.
De dag dat Enzo officieel mijn zoon werd, was er geen pers. Geen camera’s. Alleen een klein kantoor, een handtekening, en een baby die in slaap viel tegen mijn borst.
Toen ik hem mee naar huis nam, stopte ik de brief onder zijn wieg.
Niet als geheim.
Maar als belofte.
Jaren later, toen Enzo vier was, stelde hij me een vraag tijdens het ontbijt.
“Mama,” zei hij terwijl hij met zijn lepel speelde, “heb ik ooit gevlogen?”
Ik glimlachte. “Ja, lieverd. Heel hoog.”
Hij knikte ernstig.
“Dat dacht ik al. Ik droom altijd van wolken.”
Ik slikte.
“Soms,” zei hij zacht, “mis ik iemand. Maar ik weet dat ze blij is.”
Ik legde mijn hand op de zijne.
“Ik ook,” fluisterde ik.