Bij het eerste daglicht riep Ethan de hoofdhuishoudster bij zich. Zijn stem was beheerst, maar trilde licht.

“Wie is zij?” vroeg hij. “En waarom sliep de schoonmaakster met mijn kinderen?”

De vrouw, mevrouw Hargreaves, aarzelde. Ze kneep haar handen samen.

“Dat is Sofia, meneer. Ze werkt hier sinds vier maanden. Stil, punctueel. Ze klaagt nooit.”

“Dat verklaart niet waarom ze met mijn kinderen op de vloer lag,” zei Ethan strak.

Mevrouw Hargreaves zuchtte.

“De nanny is gisteravond niet komen opdagen. Ze belde laat — een ‘noodgeval’. De kinderen bleven huilen. Sofia probeerde ze eerst in hun wiegjes te kalmeren. Maar niets werkte.”

Ethan fronste. “En niemand heeft mij gebeld?”

“U had expliciet gezegd dat u niet gestoord wilde worden,” antwoordde ze zacht. “Sofia bleef. Ze zong voor hen. Uiteindelijk vielen ze in haar armen in slaap. Ze durfde hen niet neer te leggen.”

Ethan zweeg.

“Ze is zelf moeder,” voegde mevrouw Hargreaves eraan toe. “Maar haar dochter woont niet bij haar.”

Dat bleef hangen.

Later die ochtend liet Ethan Sofia in zijn kantoor komen. Ze stond rechtop, haar handen nerveus ineengevouwen, haar blik naar de grond gericht.

“Ga zitten,” zei hij.

Ze gehoorzaamde, zichtbaar gespannen.

“Ik wil begrijpen wat er gisteravond is gebeurd,” begon hij………………..

Lees verder op de volgende pagina.