Daarna belde ik de politie.

Twee agenten kwamen langs. Ze waren vriendelijk, professioneel en duidelijk.

“U heeft haar toestemming gegeven om binnen te komen?” vroeg een van hen.

“Om papieren te zoeken,” zei ik. “Niet om hier te verblijven of schade aan te richten.”

Ze knikten. “Dat is belangrijk.”

Ik deed aangifte van huisvredebreuk en vernieling.

Diezelfde avond belde tante Marla.

“Hoe kon je dit doen?” schreeuwde ze. “Paige is familie!”

“Familie vernielt geen huizen,” zei ik rustig.

“Ze heeft het moeilijk! Je weet hoe gevoelig ze is!”

“En oma had het niet moeilijk toen niemand haar hielp?” vroeg ik. “Toen ze ziek was? Toen ik alles alleen deed?”

Marla zweeg.

“Dit huis is van mij,” vervolgde ik. “En ik laat niet toe dat iemand het misbruikt.”

Ze hing boos op.

De weken daarna waren zwaar. Ik moest het huis schoonmaken, kamer voor kamer. Sommige dingen waren niet meer te redden. Oma’s oude matras. Een doos met brieven van mijn moeder. Een gebroken lamp die ze altijd ‘haar maan’ noemde………………..

Lees verder op de volgende pagina.