“Dus ik was… een herhaling?” vroeg ik zacht.

Hij schudde zijn hoofd.

“Een tweede kans,” zei hij. “Maar ik wist niet hoe ik het goed moest doen.”

De dagen die volgden

Hij hield woord.

Hij sliep in de logeerkamer.

Hij raakte me niet aan.

Hij respecteerde afstand alsof die heilig was.

En langzaam… begon de angst te zakken.

We aten samen. In stilte eerst. Later met gesprekken over onbelangrijke dingen. Boeken. De tuin. Het weer.

Hij vroeg nooit iets van mij.

Dat maakte het juist moeilijk.

Na een week vroeg ik: “Waarom laat u mij gaan, als ik dat wil?”

Hij keek op van zijn kopje thee.

“Omdat liefde die gevangen houdt geen liefde is,” zei hij eenvoudig.

Die woorden bleven hangen.

Mijn keuze

Ik schreef mijn vader een brief.

Hij antwoordde dat de schuldeisers wegbleven.

Dat hij weer ademhaalde.

Ik had mijn plicht gedaan.

Nu stond ik voor iets anders.

Op een avond zei ik: “Ik ben niet meer bang.”

Hij keek me lang aan.

“En wat voel je dan wel?” vroeg hij.

Ik dacht na.

“Verdriet,” zei ik. “Maar niet om u. Om wat had kunnen zijn. Voor u. Voor haar.”

Hij sloot zijn ogen………….

vervolg op de volgende pagina