Of Linda wist wat ze innam, zou niemand ooit met zekerheid kunnen zeggen.
Maar één ding wisten we wel.
De waarheid was ingewikkelder dan “een ongeluk”.
We namen extra zorgmaatregelen. Alles werd voortaan vastgelegd. Geen losse pillen. Geen geheimen. Linda leek rustiger. Alsof iets wat jarenlang op haar borst had gedrukt, eindelijk was uitgesproken.
Op een middag, terwijl Sophie haar oma een tekening liet zien, keek Linda me aan. Ze pakte mijn hand en kneep erin — steviger dan ik in lange tijd had gevoeld.
Dankbaar.
Misschien niet omdat alles was opgelost.
Maar omdat iemand eindelijk had gekeken.
Soms verandert één klein voorwerp alles.
Niet door wat het bewijst —
maar door de vragen die het durft te stellen.