Ik hou van je.

Altijd.

Grace.”**

Ik las de brief drie keer. Misschien vier.

Elke keer brak er iets open dat jarenlang had vastgezeten.

Ik had mezelf vijf jaar lang als een mislukkeling gezien. Als een man die faalde op het belangrijkste moment van zijn leven. Maar nu begreep ik eindelijk dat liefde niet altijd luid is. Soms is ze stil. Geduldig. En ongelooflijk zwaar.

Ik stond op, veegde mijn gezicht af en keek om me heen. De keuken was veranderd in een museum van herinneringen. Maar het voelde niet langer als verlies.

Het voelde als thuiskomen.

Ik nam mijn telefoon. Staarde naar het scherm. Mijn duim bleef even boven haar naam hangen — dezelfde naam die ik honderden keren had ingetypt zonder ooit op ‘verzenden’ te drukken.

Dit keer wel.

**“Grace,

Ik heb je doos ontvangen.

En ik heb gehuild.

Niet omdat het pijn deed — maar omdat ik je eindelijk weer voelde.

Er is geen vergeving nodig.

Ik heb je nooit losgelaten.

Kom wanneer je wilt.

Je kamer is nog hetzelfde.

En ik ben hier.

Papa.”**

Ik drukte op verzenden.

Tien minuten gingen voorbij.

Twintig.

Toen trilde mijn telefoon.

“Mag het morgen?”

Mijn antwoord kwam meteen.

“Altijd.”

Ik sliep die nacht niet. Ik maakte haar kamer schoon — niet omdat het nodig was, maar omdat ik iets moest doen met mijn handen. Ik vond haar oude bedlampje, dat ze nooit wilde vervangen. Ik legde schone lakens neer. Ik zette haar favoriete mok klaar, die al jaren onaangeraakt was gebleven……………….

Lees verder op de volgende pagina.