“Neem dit bord mee,” zei ik tegen de chef. “Raak het niet meer aan. En doe niets met tafel acht zonder mijn toestemming.”

Ze grepen het bord haastig en verdwenen naar de keuken.

Jacob kroop op mijn schoot, zijn kleine armen om mijn nek.

“Mama… waarom zou oma dat doen?”

Ik duwde mijn gezicht tegen zijn haren en slikte de paniek weg.

“Ik weet het niet, lieverd. Maar we gaan weg. Nu meteen.”

Toen ik opstond en mijn tas pakte, sprak Margaret voor het eerst met een toon die bijna een bevel leek.

“Emily. Stop. Je overdrijft. Hij had maar een milde reactie—vroeger. Je maakt hem bang voor niets.”

Ik draaide me langzaam naar haar om.

“Zijn laatste allergische reactie heeft hem bijna gedood,” zei ik koud. “Hij kon vijf dagen niet zelfstandig ademen.”

Ze rolde met haar ogen. “Kinderen groeien over zulke dingen heen. Ik wilde gewoon weten of je het niet overdreef, zoals je altijd doet.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Dus jij wilde mijn kind… testen?”

Ze haalde haar schouders op, alsof ik vroeg waarom de bloemen op tafel wit waren.

“Moeders kunnen soms dramatisch zijn. Jij vooral.”

Op dat moment brak er iets in mij.

Iets dat al jaren onder spanning stond.

Het meisje dat altijd haar goedkeuring wilde, stierf daar op Tafel Acht.

In haar plaats stond een moeder.

Ik zette Jacob op de grond en pakte zijn hand stevig vast.

“We gaan NU,” zei ik tegen Margaret. “Geen discussie…………..

Lees verder op de volgende pagina.