Maar Patricia’s woorden brandden nog in mijn hoofd.

Ze had niet alleen een ultimatum gegeven.

Ze had laten zien dat ze geen greintje respect had voor mij, of voor wat mijn dochters hadden doorgemaakt.

Kevin kwam op dat moment aanlopen, onwetend van de spanning. “Alles goed hier?”

Patricia glimlachte meteen gemaakt. “Natuurlijk, lieverd. Ik vertelde Lisa alleen dat het misschien rustiger zou zijn als—”

“Nee,” onderbrak ik haar, en mijn stem klonk steviger dan ik me voelde. “Kevin, we moeten praten.”

Hij keek van mij naar zijn moeder, een frons tussen zijn wenkbrauwen. “Wat gebeurt hier?”

Ik slikte. “Je moeder heeft me net gezegd dat ik niet mee mag. Dat zij, jij en de meisjes beter af zouden zijn zonder mij.”

Kevin verstijfde. “Wat? Mam, heb je dat echt gezegd?”

Patricia hief haar kin. “Ik zeg alleen wat goed zou kunnen zijn voor de kinderen. Dit is een familie-uitje, geen hersteloefening voor Lisa. Ze klemt zich vast aan een rol die soms… te zwaar voor haar lijkt.”

Ik hapte naar adem. “Hoe durf je?”

Kevin’s gezicht kleurde donker. “Mam, dat is niet jouw plek. Dat is nóóit jouw plek geweest.”

“Kevin, ik probeer alleen—”

“Je probeert ons gezin te breken,” zei hij. “En dat gaat niet gebeuren.”

Patricia keek hem aan alsof hij haar had geslagen. “Ik ben je moeder.”

“En Lisa is mijn vrouw,” antwoordde hij zonder aarzeling. “En die meisjes zijn mijn dochters, of jij dat nu leuk vindt of niet.”

Mijn keel verstrakte.

Hij had het nooit zo hardop gezegd.

Niet zo duidelijk.

Niet zo onvoorwaardelijk…………….

Lees verder op de volgende pagina