Patricia, deze reis was bedoeld voor ons allemaal,” zei ik, mijn stem trillend tussen ongeloof en woede. “We hebben dit samen gepland. Ik heb de vluchten geboekt, de koffers gepakt, de meisjes voorbereid—”

Ze hief haar hand alsof ze me tot stilte maande. “Lisa, luister naar me. Kevin heeft zijn eigen familie. En de meisjes… ze zouden baat hebben bij een week zonder spanning. Jij maakt alles ingewikkeld.”

“Ingewikkeld?” herhaalde ik. “Door wat? Door hun moeder te zijn?”

Ze keek me koel aan. “Je bent hun biologische moeder, ja. Maar kinderen passen zich sneller aan dan je denkt. Ze moeten leren dat Kevin hun nieuwe gezin is.”

Het voelde alsof de grond onder mijn voeten kantelde.

“Kevin en ik zijn hun gezin,” zei ik scherp. “Jij hebt dit niet te bepalen.”

Ze leunde iets dichterbij, haar parfum zwaar in de lucht. “Je kunt twee dingen doen, Lisa. Je kunt terug naar huis gaan en we laten de meisjes een weekje met ons mee. Of je kunt een scène creëren en je kinderen een mooi begin van de vakantie ontnemen.”

Ik staarde haar ongelooflijk aan. “Je dreigt me dus.”

“Het is geen dreigement. Het is een kans.” Haar stem bleef ijzig. “Een kans voor Kevin om echt met hen te binden. Een kans voor mij om eindelijk een rol in hun leven te spelen. Zonder dat jij ertussen zit.”

Mijn hart bonsde in mijn borst. Een golf van beschermende woede gierde door me heen. “Ik zit er tussen omdat ik hun moeder ben. Hun enige moeder.”

Ze bleef onbewogen. “Het is tijd dat je hen leert loslaten.”

Op dat moment voelde ik een klein handje mijn jas vastgrijpen.

Lily stond achter me, haar ogen groot en ongerust.

“Mama? Gaan we weg?” vroeg ze zacht.

Ik knielde meteen bij haar neer. “Lieverd, natuurlijk gaan we niet weg. We zijn gewoon aan het praten……………………

Lees verder op de volgende pagina