Lucas kneep zijn ogen dicht. “Decoreren…? Hier?”

Ze lachte. “Je hebt zelf gezegd dat het huis een beetje… basic is. Ik zei toch dat een vrouw met smaak het zou kunnen redden?”

Ik hield mijn adem in. Lucas werd wit als krijt.

“Claire,” zei hij langzaam, “dit is mijn vrouw. Maya. Geen schoonmaakster.”

De stilte die viel, was zwaarder dan alle woorden die eerder waren gevallen.

Claire draaide zich langzaam naar mij, ogen groot, mond halfopen. Ik wachtte niet op haar excuses. Ik schonk haar gewoon nog wat koffie in. Het geluid van druppelend koffie was luider dan haar ademhaling.

“Oh… oh.” Ze lachte ongemakkelijk. “Ik—sorry, ik dacht… door de kleding… en dat ze—”

Ik hield de koffiekop omhoog om haar te laten stoppen. “Zwarte koffie, geen suiker… toch?”

Ze slikte. “Dank u.”

Lucas richtte zich naar mij, zacht, alsof hij bang was dat ik zou ontploffen. “Maya… kunnen we even praten?”

“Waarom?” vroeg ik kalm. “Claire weet toch al alles over ons huwelijk?”

Claire voelde zich zichtbaar kleiner worden, alsof ze voor het eerst het volle gewicht van haar woorden begreep. Lucas wist niet waar hij moest kijken.

Ik legde het kopje voor haar neer. “Neem plaats. Nu je toch hier bent, luister dan goed. Je hebt net gezegd dat je verrast was dat Lucas getrouwd is. Dat hij misschien niet het type is om te settelen. Dat hij anders is… veranderd.”

Claire wilde iets zeggen, maar ik hief mijn hand. “Dat is logisch. Want hij is veranderd. Niet door zijn werk. Maar door ons gezin. En door keuzes die hij moet maken.”

Lucas keek me aan alsof ik de enige zuurstofbron in de kamer was.

Ik keek naar hem, niet boos maar helder. “Lucas, vertel Claire wat je haar al maanden had moeten vertellen…………

Lees verder op de volgende pagina