Mijn maag trok samen. “Een man? Hier in het huis?”

Mira knikte, heel langzaam.

Tessa’ gezicht werd bleek. “Er is hier niemand anders. Je hebt waarschijnlijk een schaduw gezien of—”

Mira schudde heftig haar hoofd, haar stem trillend. “Het was geen schaduw. Hij zat op de grond naast de kast. Hij… hij keek naar mij.”

Een ijzige stilte viel. Zelfs de woonkamerlamp leek feller te branden.

Ik stond op, probeerde kalm te blijven. “Tessa, mag ik even in die kamer kijken?”

Ze knipperde even verbaasd, toen knikte ze. “Natuurlijk. Ik ga wel mee.”

Ik nam Mira mee op mijn arm en liep achter Tessa aan naar de kamer. Het was een kleine ruimte met een bureau, een paar dozen, en inderdaad een oude spelconsole op de grond. Alles lag precies zoals een logische opbergplek eruitzag. Geen man, geen teken van een indringer, niets dat raar leek.

Tessa opende de kast. Alleen jassen. Geen enkel spoor van iemand anders.

Ze draaide zich naar ons om, zichtbaar opgelucht. “Zie je? Niemand hier.”

Ik wilde iets zeggen, maar Mira verstopte haar gezicht in mijn schouder. Ik voelde haar snelle ademhaling tegen mijn nek.

Ik besloot dat dit niet de plek was om te discussiëren. “Ik denk dat we beter naar huis gaan. Ze is overstuur.”

Tessa knikte, maar teleurstelling flitste over haar gezicht. “Natuurlijk. Ik begrijp het.”

Ze begeleidde ons naar de deur. Mira keek geen enkele keer meer op. Geen woord, geen knuffel, niets. Toen we buiten waren, ademde ze pas normaal……….

Lees verder op de volgende pagina