Een patroon.

—

Dat woord bleef in mijn hoofd hangen.

—

Niet één fout.

Niet één leugen.

—

Een systeem.

—

Ik ging zitten.

Legde het document plat op het bureau.

—

De naam van de andere vrouw stond er duidelijk.

Geen twijfel mogelijk.

—

Isabelle Laurent.

—

De handtekening van Christopher ernaast.

Zelfverzekerd.

Onveranderd.

—

Alsof hij dit al eerder had gedaan.

—

Mijn eerste instinct was simpel.

—

Zoeken.

—

Niet naar drama.

—

Naar feiten.

—

Binnen een uur had ik meer gevonden dan ik had verwacht.

—

Geen sociale media.

Geen recente sporen.

—

Maar oude vermeldingen.

—

Een klein artikel.

Een zakelijke registratie.

Een adres… dat jaren geleden niet meer actief was.

—

Alsof iemand langzaam uit de wereld was verdwenen.

—

Niet plotseling.

—

Gecontroleerd.

—

Dat maakte het erger.

—

Ik pakte mijn telefoon.

Twijfelde even.

—

En belde.

—

Het nummer dat ik via een oud document had gevonden.

—

Eén keer overgaan.

Twee keer.

—

Toen werd er opgenomen.

—

Stilte.

—

“Hallo?” zei ik.

—

Geen antwoord.

—

Alleen ademhaling……………

Lees verder op de volgende pagina.