Histoire 14 08 9

Niet de rust.

Niet de vrijheid.

Niet de versie van mezelf die niet langer wacht op toestemming.

Ik heb geleerd dat liefde die je moet verdienen met stilte, zelfopoffering en onzichtbaarheid… geen liefde is.

En voor het eerst, elke keer als ik mijn naam hoor — mijn gekozen naam — voelt hij als waarheid.

Niet omdat ik ben weggelopen.

Maar omdat ik eindelijk bij mezelf ben aangekomen.

Als je wilt, kan ik ook:

een confrontatie-scène schrijven (ontmoeting jaren later),

een emotionele brief die ze niet verstuurt,

of een ander einde waarin ze wél of juist definitief niet reageert.

Laisser un commentaire