Aller au contenuMaar het was te laat.
Daniel liep naar de deur en opende die. De koude avondlucht stroomde naar binnen.
Madison volgde hem, haar hakken onzeker, haar hele houding gebroken.
Voordat ze naar buiten stapte, keek ze nog één keer om.
Niet naar Ethan.
Maar naar mij.
Alsof ze eindelijk begreep wie hier werkelijk had verloren.
Toen viel de deur dicht.
En de stilte die achterbleef…
voelde anders.
Niet zwaar.
Niet pijnlijk.
Maar… vrij.
Ethan stond midden in de kamer, omringd door de chaos die hij zelf had gecreëerd.
“Claire…” zei hij zacht.
Ik pakte mijn glas water, nam een slok en keek hem recht aan.
“Je kunt morgen je spullen ophalen.”
Zijn gezicht verbleekte.
“Dit is ook mijn huis.”
Ik glimlachte licht.
“Niet volgens de papieren.”
Dat was de tweede fout die hij ooit had gemaakt.
De eerste?
Mij onderschatten.