Ik keek haar aan.

„In werkelijkheid was jij wekenlang bij je broer nadat hij zijn scheiding had doorgemaakt. Ik heb je geloofd. Zoals ik je alles geloofde.”

De rechter tikte met zijn hamer.

„Er is meer.”

Hij bladerde verder.

„De DNA-testen tonen aan dat ook het oudste kind, Marcus, geen biologische verwantschap vertoont met de heer Chandler.”

Een collectieve ademhaling ging door de zaal.

Lenora gilde.

„STOP! JE MAG DIT NIET LEZEN!”

„Ik moet dit lezen,” antwoordde de rechter streng, „want dit is geen echtscheiding meer. Dit is fraude, meineed en mogelijk incest.”

Haar advocaat liet zijn pen vallen.

Ik slikte. Mijn stem bleef vast.

„Marcus’ vader,” zei ik, „is een voormalige collega van Lenora. Iemand met wie ze ‘laat moest werken’ toen ik nachtdiensten draaide.”

De rechter keek op.

„En Jolene?”

Ik knikte langzaam.

„Zij is de enige die biologisch van mij is.”

Lenora zakte op de grond. Haar mascara liep uit, haar perfect geplande façade brak volledig af.

„Je zou dit nooit durven,” huilde ze. „Je hield van me!”

„Ik hield van mijn gezin,” antwoordde ik. „Daarom heb ik jaren gezwegen. Daarom heb ik de tests laten doen in stilte. Niet uit wraak… maar uit bescherming………………

Lees verder op de volgende pagina.