—

De beelden gingen verder.

Nacht na nacht.

Steeds rond hetzelfde uur.

02:13. 02:21. 02:18.

Carolina stond op.

Praatte.

Luisterde.

Glimlachte.

En soms… leek ze te huilen.

Maar nooit overdag.

Nooit wanneer iemand keek.

Alleen… midden in de nacht.

—

“Ga naar vier maanden geleden,” zei een onderzoeker plots.

Ze sprongen terug in de tijd.

En daar—

Voor het eerst—

Een duidelijk verschil.

Carolina lag op haar bed.

Plotseling opende ze haar ogen.

Alsof ze wakker werd door iemand die haar riep.

Ze ging rechtop zitten…………….

Lees verder op de volgende pagina.