raakte hem.

Ik hoorde het in zijn ademhaling.

“Destiny… alsjeblieft,” zei hij. “We kunnen dit oplossen. Ik was fout. Echt. Ik snap het nu.”

Ik keek weer naar het screenshot dat nog steeds in mijn galerij stond. Zijn bericht. Zijn keuze. Vastgelegd in één moment dat alles had veranderd.

“Ik hoef niet dat je het nu snapt,” antwoordde ik. “Ik had je toen nodig dat je het snapte.”

Weer stilte.

Maar deze keer voelde het niet zwaar.

Het voelde afgesloten.

“Ik ben niet boos,” zei ik uiteindelijk. “Ik ben klaar.”

Die woorden waren geen dreiging.

Geen straf.

Gewoon waarheid.

Hij begon te huilen. Echt huilen. Niet om mij, maar om wat hij verloor toen hij dacht dat het er altijd zou zijn.

Maar ik voelde niets meer dat me terugtrok.

Geen twijfel.

Geen schuld.

Alleen rust.

“Ik stuur je later de details,” zei ik nog. “Voor wanneer je je spullen wil ophalen. ………..

Lees verder op de volgende pagina.