Aller au contenuDe burgemeester schudde Ved’s hand alsof hij een oude bekende begroette.
“Wat een verrassing om je hier te zien,” zei hij opgewekt. “Je grootvader zou zo trots op je zijn.”
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.
Mijn ouders stonden stokstijf. Mijn moeder liet bijna haar glas vallen.
“E-excuseer?” stamelde mijn vader. “Uw… grootvader?”
Ved glimlachte rustig. Geen verlegen glimlach meer. Geen ‘simpele-meisje’-blik. Dit was zelfvertrouwen. Kalm. Vastberaden.
“Dank u, meneer de burgemeester,” zei ze vriendelijk. “Hij sprak altijd met respect over u.”
De burgemeester draaide zich naar mijn ouders.
“Wist u niet wie zij is?” vroeg hij verbaasd. “Dit is de kleindochter van een van de grootste filantropen van het land.”
Mijn moeder hapte naar adem.
“M-maar… ze zei dat ze uit een klein dorp kwam…”
Ved knikte.
“Dat klopt. Mijn familie komt inderdaad uit een klein dorp. Maar klein betekent niet arm.”
Ik kon geen woord uitbrengen. Mijn hele plan voelde ineens als los zand onder mijn voeten.
De burgemeester lachte.
“Haar familie heeft ziekenhuizen gebouwd, scholen gefinancierd, hele wijken op poten gezet.”
Mijn vader keek nu naar Ved alsof hij haar voor het eerst zag.
Maar ze was nog niet klaar.
—
Later die avond, op het balkon boven de balzaal, stonden we alleen.
“Dus…” begon ik schor. “Je bent… miljonair?”
Ze keek me rustig aan.
“Dat woord gebruik ik nooit graag. Maar ja. Mijn familie heeft veel.”
Mijn hoofd tolde.
“Waarom heb je dat niet gezegd?”
“Waarom heb jij níet gezegd dat je mij alleen gebruikte om je ouders te pesten?” vroeg ze zacht.
Die vraag raakte me harder dan alles wat die avond was gebeurd.
Ik zweeg.
Ze leunde tegen de balustrade.
“Ik wist precies wie jij was, Arlo. Je naam, je ouders, hun bedrijf. Alles.”
“Dus dit was… wraak?” vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd.
“Nee. Nieuwsgierigheid.”
Ik fronste.
“Nieuwsgierigheid?”
“Jij wilde een ‘simpel meisje’ om je ouders te choqueren. Ik wilde weten hoe een rijke jongen zich gedraagt als hij denkt dat hij boven iemand staat…………