Het voelde alsof de lucht uit de kamer werd gezogen.

“Dat is niet rechtsgeldig!” riep Linda plots. “Ze was ziek! Ze wist niet wat ze schreef!”

Op dat moment ging de deur opnieuw open.

Twee mensen stapten binnen.

Een man in pak. En een vrouw met een map onder haar arm.

“Ik neem aan dat de brief is aangekomen,” zei de man rustig. “Ik ben meneer De Vries, de notaris van uw moeder.”

Linda’s gezicht werd grauw.

“Dit is intimidatie!” schreeuwde ze.

De notaris keek haar strak aan.

“Mevrouw, uw moeder heeft drie weken geleden haar testament aangepast. Met volledige mentale bevoegdheid. Er zijn medische verklaringen bijgevoegd.”

Hij keek rond.

“En zoals in de brief staat, zal de ring vandaag worden opgehaald voor taxatie.”

Stilte.

Iedereen keek naar Linda.

Langzaam, met trillende vingers, stak ze haar hand in de zak van haar vest.

Daar kwam hij tevoorschijn.

De ring.

Hij glinsterde nog steeds.

Maar nu voelde hij niet meer magisch.

Alleen zwaar.

Ze hield hem even vast.

Alsof ze nog twijfelde.

Toen liet ze hem in de hand van de notaris vallen.

Het geluid van metaal op leer klonk harder dan het had moeten klinken.

“Volgens het testament,” vervolgde de notaris kalm, “wordt de rest van de nalatenschap nu verdeeld onder de overige familieleden. Mevrouw Linda ontvangt niets.”

Linda begon te huilen.

Niet zacht.

Niet verdrietig…………..

Lees verder op de volgende pagina.