— Dat is krankzinnig!

Van schudde haar hoofd.

— Nee.

Ze wees naar het rapport.

— Dit onderzoek heb ik laten doen nadat we gescheiden waren.

— Maar het gaat niet over jou.

Mijn hart stopte bijna.

— Waar heb je het over?

Van keek me recht in de ogen.

En zei de woorden die mijn wereld vernietigden.

— Het onderzoek gaat over mij.

De zaal werd doodstil.

— Ik kan geen kinderen krijgen.

Niemand zei iets.

Isabelle fluisterde:

— Wat…?

Van legde haar hand op haar buik.

— Daarom heb ik hem altijd gevraagd om zich te laten onderzoeken.

— Ik wist dat het probleem niet bij mij lag.

Ze keek naar mij.

— Maar jij wilde de waarheid niet weten.

Mijn benen voelden plots zwak.

— Dus… hoe…?

Van glimlachte verdrietig.

— Twee maanden na onze scheiding ontdekte ik dat ik zwanger was.

Ze haalde een tweede document uit haar tas.

Een DNA-test.

Ze gaf het aan Isabelle.

— Ik wist dat deze dag zou komen.

Isabelle keek ernaar.

Haar handen begonnen te trillen.

— De test zegt… dat het kind 99,9% jouw kind is.

De zaal werd gevuld met geschokte stemmen.

Ik voelde alsof de vloer onder mij verdween.

— Dat kan niet… fluisterde ik.

Van keek me nog één keer aan.

— Je hele leven heb je mij gebruikt…………….

Lees verder op de volgende pagina.