Van bleef staan.

De hele zaal werd plots stil.

Alle gasten keken naar haar ronde buik… en wachtten op haar antwoord.

Mijn nieuwe vrouw, Isabelle, keek haar recht aan.

— Van wie is het kind dat je draagt? vroeg ze rustig.

Van glimlachte vreemd.

Niet boos.

Niet verdrietig.

Maar alsof ze eindelijk een last kon loslaten.

Ze keek eerst naar mij.

Toen naar Isabelle.

En zei langzaam:

— Van hem.

Ze wees naar mij.

De zaal ontplofte bijna van gefluister.

— Wat?!

— Dat kan niet…

— Ze zijn al gescheiden!

Ik voelde mijn gezicht warm worden.

— Dat is belachelijk, zei ik meteen. — Van, wat voor spel speel je?

Van keek me lang aan.

— Een spel? vroeg ze zacht.

Ze haalde een envelop uit haar tas.

— Ik wist dat je dat zou zeggen.

Ze gaf de envelop aan Isabelle.

— Lees het maar.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Isabelle opende de envelop.

Binnenin zat een medisch rapport.

Ze las het.

Haar gezicht veranderde langzaam.

— Dit… fluisterde ze.

Ze keek mij aan.

— Dit is een vruchtbaarheidsonderzoek.

Ik voelde een koude rilling.

— En?

Isabelle slikte.

— Volgens dit rapport… kun jij geen kinderen krijgen.

De woorden sloegen in als een bom.

— Dat is onmogelijk! riep ik.

Van zuchtte.

— Ik heb je drie jaar lang gevraagd om naar de dokter te gaan.

— Jij weigerde altijd.

Ik voelde de blikken van iedereen op mij.

— Dus? zei ik boos. — Wat bewijst dat?

Van keek naar Isabelle.

— Dat het kind dat ik draag niet van een andere man is.

— Maar van jouw echtgenoot… toen hij nog mijn echtgenoot was.

Mijn hoofd draaide……………..

Lees verder op de volgende pagina.