Aller au contenuTerwijl ze sprak, keek ze opnieuw rond.
En toen viel haar blik op iets anders.
Iets dat haar bloed opnieuw deed bevriezen.
Op het kussen naast haar man…
lag een lange, donkere haarlok.
Niet van haar.
En ook niet van iemand die zomaar even was langsgekomen.
Dit was geen toevallige bezoeker.
Dit was iemand die hier was geweest.
Lang genoeg.
Dichtbij genoeg.
Gevaarlijk genoeg.
Sirènes begonnen in de verte te huilen.
Clara hield Liam’s hand vast, haar tranen vielen op zijn huid terwijl ze fluisterde:
“Blijf bij me… alsjeblieft, blijf bij me…”
Maar diep vanbinnen wist ze al één ding zeker—
De vrouw van de schoenen…
was niet zomaar een minnares.
En wat er in deze kamer was gebeurd…
was geen ongeluk.