Aller au contenuClara’s adem stokte.
Voor een seconde wilde haar lichaam weigeren wat haar ogen zagen.
Dit… klopte niet.
Dit was geen scène van verraad.
Dit was iets anders.
Iets veel erger.
Ze deed nog een stap naar voren.
“Mark?” fluisterde ze.
Geen reactie.
Haar blik gleed over het bed.
De lakens waren gekreukt, maar niet op de manier die ze had verwacht. Geen beweging. Geen haast. Geen paniek.
Alleen… stilstand.
En toen zag ze het.
De hand.
De hand van haar man hing slap over de rand van het bed.
Onbeweeglijk.
Kleurloos.
Clara voelde hoe haar hart in haar keel sloeg.
“Mark?” zei ze harder.
Nog steeds niets.
Ze liep naar de andere kant van het bed.
En daar—
lag haar zoon.
Opgerold onder een deken.
Veel te stil.
Veel te stil.
“Liam…?” haar stem brak.
Geen beweging.
Geen geluid.
Alleen stilte die begon te schreeuwen.
Clara’s handen begonnen te trillen terwijl ze naar voren greep en haar man voorzichtig schudde.
“Mark! Word wakker!…………………..