Het is alsof de wereld even stil stond. Het geluid van de regen werd gedempt, het geruis van de gesprekken vervaagde. Amy, mijn kleine meisje, keek met grote ogen naar iets dat ik niet kon zien. Haar handje stak uit, de vingers trilden een beetje, maar haar blik bleef gefixeerd op een punt in de hoek van het café.

Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen. Wat was er? Wat zag zij? Was het iets wat ik niet begreep? Mijn blik volgde de richting waarin haar handje wees, maar het enige wat ik zag was de lege hoek bij de muur, waar een gestalte stond, bijna onzichtbaar in de schaduw van de regenachtige dag.

Het was een man. Of misschien… nee, het was niet echt een man. Het was meer dan dat. Iets wat je alleen maar in verhalen zou verwachten. Iets uit een andere tijd, een andere wereld. Hij stond daar, stil, met een blik die me direct deed rillen. En toen gebeurde het………………….

Lees verder op de volgende pagina.