Ik schoof de zwarte map langzaam over de tafel naar de rechter.

De hele zaal werd stil.

Zelfs Diana’s advocaat stopte met schrijven.

“Wat is dit?” vroeg de rechter.

Ik keek hem recht aan.

“Bewijs van grootschalige verduistering van het familievermogen,” zei ik kalm.

“Gepleegd door de vrouw die zojuist heeft beweerd dat ík niet bekwaam ben om het te beheren.”

Diana lachte nerveus.

“Dit is absurd—”

“Open pagina drie,” zei ik tegen de rechter.

Hij deed het.

Zijn wenkbrauwen trokken direct samen.

Daar stond alles.

47 afzonderlijke transacties.

Datum, tijd, bedrag, bronrekening, bestemmingsrekening.

Shell companies.

Valse leveranciers.

Doorgestuurde overschrijvingen naar vastgoedrekeningen.

En uiteindelijk—

haar persoonlijke accounts.

Alles visueel in kaart gebracht.

Elke peso gevolgd.

Elke stap gedocumenteerd.

De rechter keek op.

“Mevrouw Diana, bent u bekend met deze rekeningen?”

Ze verstijfde.

“Nee—dat zijn vervalsingen—”

“Pagina negenentwintig,” zei ik.

De rechter bladerde verder.

Daar zat de bankverklaring.

Met haar handtekening.

Daarna de aankoop van een luxe appartement in Cancún.

Volledig betaald vanuit één van de shell accounts.

Op haar naam.

Diana’s advocaat begon zichtbaar te zweten.

“Uw Edelachtbare, wij verzoeken om—”

“Stilte,” beet de rechter hem toe.

Toen keek hij naar mij.

“Hoe bent u aan deze informatie gekomen?”

Ik hield mijn stem vlak.

“Omdat ik forensisch auditor ben.

En omdat mijn stiefmoeder dacht dat iemand die stil is, ook dom is……………

Lees verder op de volgende pagina.