Aller au contenuHij knikte langzaam.
“Ik heb het altijd laten gaan. Omdat het makkelijker was.”
Ik keek hem aan. “En nu?”
Hij haalde diep adem. “Nu kies ik.”
Die nacht pakten we onze koffers.
Marianne stond in de hal toen we naar buiten liepen. Ze zei niets. Geen afscheid. Geen drama.
Alleen een blik—koud en belovend.
Drie maanden later ontvingen we een brief.
Geen afzender.
Binnenin: een enkele zin.
Je wint niet zomaar.
Elliot verfrommelde het papier.
“We verhuizen,” zei hij. “Verder weg. En dit keer… zonder haar invloed.”
Ik knikte.
Want sommige waarheden ontdek je pas in het donker.
En sommige families… laten je pas los als je durft te breken.