“Dit is gestoord,” zei hij uiteindelijk. “Dit is… een grens.”

Voor het eerst zag ik Marianne’s zelfbeheersing barsten.

“Ze zal je verlaten,” beet ze hem toe. “Vrouwen zoals zij blijven niet. Ze nemen, klimmen, en gaan verder.”

Ik voelde woede door me heen razen. “Je kent me niet.”

“Oh, ik ken je precies genoeg.”

Elliot legde de map neer. Zijn stem was vast, maar gebroken. “Mam… dit stopt nu.”

Ze keek hem aan alsof hij haar had verraden.

De rest van de nacht zei niemand meer iets.

De volgende dagen waren ijzig.

Marianne deed alsof er niets was gebeurd. Ze serveerde ontbijt, glimlachte beleefd, maakte praatjes over het weer. Maar haar ogen volgden me overal.

Elliot was stiller dan ooit.

Op woensdagavond, toen we alleen in onze kamer waren, sprak hij eindelijk.

“Het spijt me,” zei hij. “Ik wist niet dat ze… zo ver ging.”

“Maar je wist dat ze zo was,” antwoordde ik zacht…………………..

Lees verder op de volgende pagina.