“En geen goedkope rommel. Ze zal het verschil toch niet kennen.”
Iris knikte. “Uitstekende keuze, meneer.”
Ze schonk de wijn perfect in. Precies de juiste hoek. Geen druppel gemorst.
Klaus keek verrast, maar zei niets.
Leon leunde achterover en ging verder in het Duits: “Vader, herinner me eraan dat ik later investeer in dingen die winst maken. Niet in ziekenhuizen die geld verspillen aan oude mensen die toch niets meer bijdragen.”
Iris’ hand verstijfde een fractie van een seconde.
Ziekenhuizen. Oude mensen.
Haar grootmoeder.
Dezelfde vrouw die elke week vocht om haar behandeling te behouden. Dezelfde behandeling die bijna was stopgezet omdat een investeringsgroep — Falken Capital — het “onrendabel” noemde.
Klaus lachte. “Emotie is duur. Efficiëntie is winst.”
Iris zette het glas neer.
Haar stem bleef rustig.
“In welk jaar verkiest u de wijn, meneer?”
Klaus fronste. “Wat zei je?”
Ze keek hem recht aan. Nog steeds glimlachend.
“Op basis van uw eerdere investeringen in medische afdelingen tussen 2012 en 2018, vermoed ik dat u voorkeur heeft voor een wijn met lange rijping.”
De tafel werd stil.
Leon’s glimlach verdween.
Klaus keek haar nu echt aan. “…Je spreekt Duits?”
Iris knikte. “Vloeiend. Net als Hongaars, Tsjechisch, Frans, Engels, Italiaans… en Latijn.”
Ze boog licht. “Wilt u dat ik doorga?”
Een paar tafels verder hield iemand de adem in.
Klaus’ gezicht werd rood. “Je… je hebt geen recht—”
“Om te begrijpen wat u zegt?” onderbrak Iris zacht, nog steeds in perfect Duits.
“U noemde patiënten zoals mijn grootmoeder ‘onrendabel’. U lachte om het idee dat ze mochten leven.”
Doodse stilte.
Leon keek naar zijn vader. “Pa… laten we gaan.”
Klaus stond abrupt op. “Dit is onacceptabel!”
Iris zette een stap dichterbij. “Wat onacceptabel is, meneer Falken, is dat u dacht dat taal gelijk stond aan macht.”
Die avond, toen Iris thuiskwam, zat haar grootmoeder aan de keukentafel met een oude map.
“Het is tijd,” zei ze zacht.
In de map zaten documenten. Oude contracten. Namen.
Falken.
En een andere naam.
Iris’ moeder.
“Je moeder werkte voor hen,” fluisterde haar grootmoeder…………..