“Wil je mijn tekening zien?” vroeg ze.

Ethans moeder brak volledig. Ze knielde neer en hield het papier vast alsof het iets heiligs was.

“Het is prachtig,” fluisterde ze. “Net als jij.”

Die avond bleven ze eten. Niet omdat we dat gepland hadden, maar omdat niemand wist hoe men afscheid moest nemen.

We aten eenvoudige pasta. Lily vertelde honderduit over school. Ethan lachte. En voor het eerst zag ik zijn ouders luisteren, echt luisteren.

Na het eten vroeg zijn vader of hij even met Ethan alleen mocht spreken.

Ik bleef in de keuken, maar hun stemmen droegen ver.

“Waarom heb je ons nooit gebeld?” vroeg zijn vader.

“Omdat jullie me hadden afgesneden,” antwoordde Ethan kalm. “En omdat ik mezelf moest terugvinden zonder jullie schaduw.”

“En wij?” vroeg zijn vader. “Hebben wij nog een plaats?”

Ethan zweeg even.

“Dat hangt af van of jullie ons leven willen respecteren. Zonder voorwaarden.”

Later die avond stonden ze op om te vertrekken. Geen drama. Geen beloftes. Alleen onzekerheid en hoop.

“Dank je,” zei zijn moeder tegen mij. “Dat je hem niet van ons hebt weggenomen.”

Ik keek haar recht aan.

“Ik heb hem niet weggenomen. Jullie hebben hem losgelaten. En hij is gegroeid.”

De deur sloot.

Die nacht sliep ik slecht. Niet uit angst, maar omdat oude wonden weer waren opengereten…………….

Lees verder op de volgende pagina.